Γιορτές...

Γιορτές και εγω νιώθω περισσότερο την ανάγκη να μείνω μόνος. Λίγο που σου τη δίνει η βουή της πόλης,λίγο που δεν έχεις τα απαραίτητα λεφτά για όλα τα ψώνια που είχες προγραμματίσει και άλλο λίγο το ίδιο αναμενόμενο έργο που παίζεται κάθε χρόνο με οικογένεια,φίλους κλπ.
Βέβαια και στους πιο κυνίκους όπως εμένα η γιορτινή ατμόσφαιρα στις γειτονιές φαίνεται να έχει φαρμακευτική δράση στην κακοκεφιά και μας κάνει να σκεφτόμαστε πως η ζωή ειναι ωραία (έστω και για λίγο)...
Πάντως αυτό το ξέσπασμα στις γιορτές δεν το καταλαβαίνω. Τρέχουν όλοι σαν τους τρελλούς,καταθέτουν το δώρο τους πριν το πάρουν και μετά γκρινιάζουν για τα λεφτά που χάλασαν. Το πιο ωραίο το είδα στα τζάμπο που πήγα να πάρω κατι δώρα,αφου μια μήτερα είχε γεμίσει τσάντες με είδη για το σπίτι,μετα την απομάκρυνση της απο το ταμείο έδερνε το παιδάκι της επειδή πήρε ενα ακριβό παιχνίδι(αξίας 10 ευρω)!?!
Απο την άλλη θα κάνω και εγώ κάποιες απεγνωσμένες προσπάθειες για διασκέδαση,θα στριμωχτώ μέσα στα διάφορα μαγαζιά(ιδιαίτερα στο κέντρο,ψυρρή και πέριξ) καίγοντας τους διπλανούς μου με το τσιγάρο,θα πιώ και εγώ τα νοθευμένα και θα δώσω τα ωραία μου λεφτά.
Τι να κάνω όμως? Να μείνω μέσα? Αχ καήμενε τηλεθεατή...Ποιος ξέρει τι μαγνητοσκοπημένες μπούρδες θα φας στη μούρη και φέτος. Ηδη έχουν αρχίσει να δείχνουν τα προγράμματα απο τα κεντρα...
Τέλος πάντων,ας ελπίσουμε να περάσουν όσο ανώδυνα γίνεται και αυτές οι γιορτές...

Ανησυχίες της πόλης...

Αθήνα λοιπόν,η ώρα 2 τα ξημερώματα και εγώ ανακαλύπτω τον κόσμο της τεχνολογίας μέσω των μπλογκ.
Δεν ξέρω τι έχω πάθει το τελευταίο τρίμηνο. Δεν ξεμυτάω απο το σπίτι,κοιτάω απο το τζάμι τα δρώμενα της γειτονιάς μου,σαν παγιδευμένος ποντικός... Φταίνε οι ρυθμοί της πόλης? Φταίει το άσχημο μυαλό μου? Το υπέρμετρο άγχος που κατέληξε σε αντι-στρες χαπάκια? Τα ψεύτικα προσωπεία των ανθρώπων? Η κοπέλα? Δεν έχω ιδέα και μάλλον ποτε δεν θα έχω...
Έχω φτάσει στα όρια της πλήρους απεχθείας: η σχολή έχω ξεχάσει πως είναι,την τηλεόραση δεν την ανοίγω πια,ούτε καν τούς αγαπημένους μου καλλιτέχνες δεν ακούω,κοιμάμαι 18 και ξυπνάω 3... Δεν ξέρω πότε θα βρώ τον δρόμο μου.
Όταν η μόνη σου συντροφιά ειναι μια κιθάρα και δυο ούζα τοτε τι κάνεις άραγε? Λες και κουράστηκες απο τη ζωή στα 20...
Τέλος πάντων,θα επίβαλλω στον εαυτό μου να μην ξανααναφερθεί σε αυτά...

Εν αρχή...το Καλως Ορίσατε!

Καινούριος μπλόγκερ λοιπόν εγω. Δεν έχω καταλάβει πλήρως το νόημα των μπλογκς,αλλα δεν βαριέσαι... Επειδή βαριέμαι λοιπόν είπα να αρχίσω και εγώ ένα τέτοιο. Ξέρω πώς δεν πρόκειται να το διαβάσει κανείς,δεν θα το πω ούτε στην κοπέλα μου(!),απλά με εξιτάρει η ιδέα ενός ηλεκτρονικού ημερολογίου. Αυτά τα ολίγα λοιπόν,εύχομαι να καταγράφουν τελικά κάποιες αναζητήσεις,σκέψεις,στίχοι,τραγούδια μου κλπ τα οποία χάνονται επείδη ποτε μου δεν τα αποθήκευσα ούτε στο μυαλό μου.

Και επείδη είναι και γιορτινές μέρες

Χρόνια Πόλλα σε όλους!