Ανησυχίες της πόλης...

Αθήνα λοιπόν,η ώρα 2 τα ξημερώματα και εγώ ανακαλύπτω τον κόσμο της τεχνολογίας μέσω των μπλογκ.
Δεν ξέρω τι έχω πάθει το τελευταίο τρίμηνο. Δεν ξεμυτάω απο το σπίτι,κοιτάω απο το τζάμι τα δρώμενα της γειτονιάς μου,σαν παγιδευμένος ποντικός... Φταίνε οι ρυθμοί της πόλης? Φταίει το άσχημο μυαλό μου? Το υπέρμετρο άγχος που κατέληξε σε αντι-στρες χαπάκια? Τα ψεύτικα προσωπεία των ανθρώπων? Η κοπέλα? Δεν έχω ιδέα και μάλλον ποτε δεν θα έχω...
Έχω φτάσει στα όρια της πλήρους απεχθείας: η σχολή έχω ξεχάσει πως είναι,την τηλεόραση δεν την ανοίγω πια,ούτε καν τούς αγαπημένους μου καλλιτέχνες δεν ακούω,κοιμάμαι 18 και ξυπνάω 3... Δεν ξέρω πότε θα βρώ τον δρόμο μου.
Όταν η μόνη σου συντροφιά ειναι μια κιθάρα και δυο ούζα τοτε τι κάνεις άραγε? Λες και κουράστηκες απο τη ζωή στα 20...
Τέλος πάντων,θα επίβαλλω στον εαυτό μου να μην ξανααναφερθεί σε αυτά...